Terugblik
In 2004 besloot het saxofoonensemble Saxion V zijn aandacht te richten op Symbiosis, een compositie van Claus Ogerman, in 1974 voor het eerst op de plaat gezet, met jazzpianist Bill Evans als solist. Symbiosis werd oorspronkelijk geschreven voor symfonieorkest, pianotrio, Fender-Rhodes, percussie extra houtblazers en saxofoons.
Op de opname in 1974 werd deze saxsectie, bestaande uit vier altsaxen, aangevoerd door niemand minder dan Phil Woods. De saxen nemen - naast de solist Bill Evans uiteraard - een prominente plek in op het album.
Besloten werd ook om meteen Glenn Corneille erbij te betrekken. Als pianosolist voerde deze tijdens het North Sea Jazz Festival 2001 al eens delen van Symbiosis uit met pianotrio en kleine strijkersbezetting.
In 2005 werd het plan een project van de Stichting Morfo Music. Met steun van het Fonds voor Amaterkunst en Podiumkunsten werden door Morfo Music de voorbereidingen getroffen voor een nieuw gearrangeerde, integrale uitvoering van Ogermans symfonische werk, dat algemeen beschouwd wordt als een boeiend voorbeeld van cross-over.
Het nieuwe arrangement werd geschreven door Will Jasper en Rob Horsting. Zij maakten van Ogermans Symbiosis een bewerking voor saxofoonkwintet, klein strijkersensemble, pianotrio en percussie. Het ensemble dat de nieuwe interpretatie van Symbiosis zou gaan uitvoeren werd, naast Glenn Corneille op piano, gevormd door het uit twee tenorsaxofoons, twee altsaxen en baritonsax samengestelde Saxion V, ondersteund door een ritmesectie, het Gustav Klimt Strijkkwartet en een aantal gastmusici, te weten een percussionist en een contrabassist.
De nieuwe versie werd voor de eerste keer ten gehore gebracht op het North Sea Jazz Festival in 2005, waar Symbiosis dus voor het eerst sinds vele jaren als geheel én in middelgrote bezetting te beluisteren viel. De uitvoering was een succes. Symbiosis was altijd al een compositie die overtuigde door moderniteit en zeggingskracht maar bleek in het nieuwe arrangement nog eens extra dimensies te hebben Het werd juichend door het publiek ontvangen.
Helaas zou kort daarna pianist Glenn Corneille bij een tragisch ongeval om het leven komen. Na een periode van grote verslagenheid werd besloten om het project toch te continueren en Symbiosis op de plaat te zetten. Met steun van het Thuiskopiefonds begon eind 2006 de cd-productie. Joost Swart nam de plek van Corneille in.
Over de muziek nu
Het nieuwe arrangement van Saxion V geeft een groter accent aan de sax, aan solistische vrijheid en aan interactie en wil door het opvoeren van het contrast tussen binding en vrijheid, klassiek en jazz, de fusie intenser maken. De ruimte die Symbiosis voor improvisatie biedt, wordt nu niet alleen benut voor piano-improvisaties maar tevens voor een aantal solistische bijdragen van verschillende leden van het saxofoonkwintet.
De door het aangepaste arrangement gegeven vrijheid houdt ook in dat pianothema’s en strijkersbegeleiding worden overgenomen of gecomplementeerd door een of meer saxen. Omgekeerd gebeurt dat eveneens: zo worden de vijf strijkers betrokken in delen die oorspronkelijk enkel voor klarinetten, fluiten, saxofoons en/of pianotrio zijn geschreven. Gaandeweg het stuk ontstaat zo een dialoog tussen het pianotrio met solist Joost Swart, de saxsectie en het strijkersensemble.
In vergelijking met het origineel uit 1974 is deze nieuwe bewerking met zijn kleinschalige karakter transparanter, waardoor de melodische en harmonische structuur van Symbiosis sterker naar voren komt.
>> lees verder - Musici Symbiosis 2008
In 2004 besloot het saxofoonensemble Saxion V zijn aandacht te richten op Symbiosis, een compositie van Claus Ogerman, in 1974 voor het eerst op de plaat gezet, met jazzpianist Bill Evans als solist. Symbiosis werd oorspronkelijk geschreven voor symfonieorkest, pianotrio, Fender-Rhodes, percussie extra houtblazers en saxofoons.
Op de opname in 1974 werd deze saxsectie, bestaande uit vier altsaxen, aangevoerd door niemand minder dan Phil Woods. De saxen nemen - naast de solist Bill Evans uiteraard - een prominente plek in op het album.
Besloten werd ook om meteen Glenn Corneille erbij te betrekken. Als pianosolist voerde deze tijdens het North Sea Jazz Festival 2001 al eens delen van Symbiosis uit met pianotrio en kleine strijkersbezetting.
In 2005 werd het plan een project van de Stichting Morfo Music. Met steun van het Fonds voor Amaterkunst en Podiumkunsten werden door Morfo Music de voorbereidingen getroffen voor een nieuw gearrangeerde, integrale uitvoering van Ogermans symfonische werk, dat algemeen beschouwd wordt als een boeiend voorbeeld van cross-over.
Het nieuwe arrangement werd geschreven door Will Jasper en Rob Horsting. Zij maakten van Ogermans Symbiosis een bewerking voor saxofoonkwintet, klein strijkersensemble, pianotrio en percussie. Het ensemble dat de nieuwe interpretatie van Symbiosis zou gaan uitvoeren werd, naast Glenn Corneille op piano, gevormd door het uit twee tenorsaxofoons, twee altsaxen en baritonsax samengestelde Saxion V, ondersteund door een ritmesectie, het Gustav Klimt Strijkkwartet en een aantal gastmusici, te weten een percussionist en een contrabassist.
De nieuwe versie werd voor de eerste keer ten gehore gebracht op het North Sea Jazz Festival in 2005, waar Symbiosis dus voor het eerst sinds vele jaren als geheel én in middelgrote bezetting te beluisteren viel. De uitvoering was een succes. Symbiosis was altijd al een compositie die overtuigde door moderniteit en zeggingskracht maar bleek in het nieuwe arrangement nog eens extra dimensies te hebben Het werd juichend door het publiek ontvangen.
Helaas zou kort daarna pianist Glenn Corneille bij een tragisch ongeval om het leven komen. Na een periode van grote verslagenheid werd besloten om het project toch te continueren en Symbiosis op de plaat te zetten. Met steun van het Thuiskopiefonds begon eind 2006 de cd-productie. Joost Swart nam de plek van Corneille in.
Over de muziek nu
Het nieuwe arrangement van Saxion V geeft een groter accent aan de sax, aan solistische vrijheid en aan interactie en wil door het opvoeren van het contrast tussen binding en vrijheid, klassiek en jazz, de fusie intenser maken. De ruimte die Symbiosis voor improvisatie biedt, wordt nu niet alleen benut voor piano-improvisaties maar tevens voor een aantal solistische bijdragen van verschillende leden van het saxofoonkwintet.
De door het aangepaste arrangement gegeven vrijheid houdt ook in dat pianothema’s en strijkersbegeleiding worden overgenomen of gecomplementeerd door een of meer saxen. Omgekeerd gebeurt dat eveneens: zo worden de vijf strijkers betrokken in delen die oorspronkelijk enkel voor klarinetten, fluiten, saxofoons en/of pianotrio zijn geschreven. Gaandeweg het stuk ontstaat zo een dialoog tussen het pianotrio met solist Joost Swart, de saxsectie en het strijkersensemble.
In vergelijking met het origineel uit 1974 is deze nieuwe bewerking met zijn kleinschalige karakter transparanter, waardoor de melodische en harmonische structuur van Symbiosis sterker naar voren komt.
>> lees verder - Musici Symbiosis 2008