Cd recensie Symbiosis - Jazzmozaïek (BE)
Jazzmozaïek maart 2009
De compositie voor piano en orkest Symbiosis werd door Claus Ogerman in 1973 geschreven. Een jaar later verscheen de eerste opname met aan de piano niemand minder dan Bill Evans. Ogerman zocht met zijn werk destijds het snijpunt tussen klassiek en jazz, de zogenoemde Third Stream Music. Vijfendertig jaar na de totstandkoming van het stuk hebben Will Jasper en Rob Horsting in een poging om het werk intiemer te maken een bewerking voor pianotrio, saxofoonkwintet, strijkensemble en percussie gerealiseerd. De jonge Nederlandse pianist Joost Swart durfde het aan om in Evans’ voetsporen te treden. Symbiosis is een wonderlijk werk met een geheel eigen klankkleur die nog het meest aan die van de moderne Amerikaanse componist Michael Torke doet denken, al was Ogerman veel eerder. In Symbiosis wordt vakkundig en vlot geschakeld tussen verschillende stijlen; lome lounge jazz op Fender Rhodes, een romantisch strijkje, aan minimal music herinnerende passages, maar ook steviger stukken waarin de saxofonisten zich beheerst maar krachtig laten horen. Het is niet zo dat Symbiosis de luisteraar de volle duur van de cd in spanning gevangen houdt. De compositie heeft zwakkere momenten die echter veruit in de minderheid zijn. Symbiosis is een opmerkelijk stuk dat in deze sprankelende vertolking weer helemaal bij de tijd is.
- Mischa Andriessen
De compositie voor piano en orkest Symbiosis werd door Claus Ogerman in 1973 geschreven. Een jaar later verscheen de eerste opname met aan de piano niemand minder dan Bill Evans. Ogerman zocht met zijn werk destijds het snijpunt tussen klassiek en jazz, de zogenoemde Third Stream Music. Vijfendertig jaar na de totstandkoming van het stuk hebben Will Jasper en Rob Horsting in een poging om het werk intiemer te maken een bewerking voor pianotrio, saxofoonkwintet, strijkensemble en percussie gerealiseerd. De jonge Nederlandse pianist Joost Swart durfde het aan om in Evans’ voetsporen te treden. Symbiosis is een wonderlijk werk met een geheel eigen klankkleur die nog het meest aan die van de moderne Amerikaanse componist Michael Torke doet denken, al was Ogerman veel eerder. In Symbiosis wordt vakkundig en vlot geschakeld tussen verschillende stijlen; lome lounge jazz op Fender Rhodes, een romantisch strijkje, aan minimal music herinnerende passages, maar ook steviger stukken waarin de saxofonisten zich beheerst maar krachtig laten horen. Het is niet zo dat Symbiosis de luisteraar de volle duur van de cd in spanning gevangen houdt. De compositie heeft zwakkere momenten die echter veruit in de minderheid zijn. Symbiosis is een opmerkelijk stuk dat in deze sprankelende vertolking weer helemaal bij de tijd is.
- Mischa Andriessen
Cd recensie Symbiosis - Cadence Magazine (USA)
Cadence Magazine
jan - feb - mar 2009
Subject of constant critical revisionism, particularly in the blogosphere, ‘70s Jazz, an era mostly overlooked, has seen plenty of traction with the belief that “maybe the ‘70s weren’t so bad after all.” One great lost record of the era is Bill Evans’ third stream collaboration with German composer/arranger Claus Ogerman, Symbiosis. Symbiosis is arguably one of Ogerman’s finest hours, a two movement suite composed in 1973 (released in 1974) of five sections that gets an update here thanks to the arrangement by Will Jasper and Rob Horsting featuring Dutch pianist Joost Swart, with the daunting task of stepping into the shoes of the brilliant Evans.
While scored for a larger group, Swart is matched with his rhythm trio (Evans used bassist Eddie Gomez and drummer Marty Morrell), a horn quintet (Saxion V), a string quartet (Gustav Klimt String Quartet) and a few extra hands.
The program is a predictability expansive meeting that garners an additional level of intimacy due to the paired down nature of the Saxion and Kilmt groups. “Part A” of the first movement commences with mellow horns shimmering alongside chamberish realms during its opening thoughts before a steady swing pace cooks up a moving solo from tenorist Ad Colen (instead of solely piano per the original). This portion soon sequences into a midtempo “Part B,” making the most of its zig-zag horns that breathe as a collective outfit. Finally, “Part C” of the first section is of two minds, the first half of the section is all Swart, with his glowing Fender Rhodes plodding alongside a solid swing time while the emotional horns swirl behind him before the rhythm section ratchets up the tempo for a tightly-scripted, all-ensemble affair over trainlike rhythms. The Second Movement’s “Part A” is a riveting strings-focused affair, that, while it comes across as somewhat overly soundtracky, demonstrates Swart’s handling of Evans’ fragile lines and includes a touching soprano solo. The grand romanticism of the first segment comes to full-blown scale on the finale, “Part B,” with its horn/strings density alongside Swart’s gentle expressions.
While largish scale works that attempt to fuse Classical and Jazz notions are often less than rewarding, Symbiosis has always stood out as a “lost classic” that is a bright light of the subgenre. For his part, Swart does a commendable job at capturing Evans’ touch, with the small ensemble able to capture most of the weight of the original. Certainly, Jasper/Horsting recasting provides an intimacy missing from the original and also, attempts to expand the piece’s range by adding a saxophone solo or two.
- Jay Collins
jan - feb - mar 2009
Subject of constant critical revisionism, particularly in the blogosphere, ‘70s Jazz, an era mostly overlooked, has seen plenty of traction with the belief that “maybe the ‘70s weren’t so bad after all.” One great lost record of the era is Bill Evans’ third stream collaboration with German composer/arranger Claus Ogerman, Symbiosis. Symbiosis is arguably one of Ogerman’s finest hours, a two movement suite composed in 1973 (released in 1974) of five sections that gets an update here thanks to the arrangement by Will Jasper and Rob Horsting featuring Dutch pianist Joost Swart, with the daunting task of stepping into the shoes of the brilliant Evans.
While scored for a larger group, Swart is matched with his rhythm trio (Evans used bassist Eddie Gomez and drummer Marty Morrell), a horn quintet (Saxion V), a string quartet (Gustav Klimt String Quartet) and a few extra hands.
The program is a predictability expansive meeting that garners an additional level of intimacy due to the paired down nature of the Saxion and Kilmt groups. “Part A” of the first movement commences with mellow horns shimmering alongside chamberish realms during its opening thoughts before a steady swing pace cooks up a moving solo from tenorist Ad Colen (instead of solely piano per the original). This portion soon sequences into a midtempo “Part B,” making the most of its zig-zag horns that breathe as a collective outfit. Finally, “Part C” of the first section is of two minds, the first half of the section is all Swart, with his glowing Fender Rhodes plodding alongside a solid swing time while the emotional horns swirl behind him before the rhythm section ratchets up the tempo for a tightly-scripted, all-ensemble affair over trainlike rhythms. The Second Movement’s “Part A” is a riveting strings-focused affair, that, while it comes across as somewhat overly soundtracky, demonstrates Swart’s handling of Evans’ fragile lines and includes a touching soprano solo. The grand romanticism of the first segment comes to full-blown scale on the finale, “Part B,” with its horn/strings density alongside Swart’s gentle expressions.
While largish scale works that attempt to fuse Classical and Jazz notions are often less than rewarding, Symbiosis has always stood out as a “lost classic” that is a bright light of the subgenre. For his part, Swart does a commendable job at capturing Evans’ touch, with the small ensemble able to capture most of the weight of the original. Certainly, Jasper/Horsting recasting provides an intimacy missing from the original and also, attempts to expand the piece’s range by adding a saxophone solo or two.
- Jay Collins
Cd recensie Symbiosis - Jazzenzo
Jazzenzo
jazz magazine
29 september 2008
In een tijd waarin musici voor de zoveelste keer een brug proberen te slaan tussen klassieke muziek en jazz, is een opmerkelijk project nieuw leven ingeblazen. Al in 1974 bracht componist Claus Ogerman de vijfdelige suite ‘Symbiosis’ uit op plaat, waarop Bill Evans de plaats op de pianokruk innam en Phil Woods de altsaxofoonsectie aanvoerde. Het werk sloeg zodanig aan, dat het heden ten dage een cultstatus heeft verworven. Zowel in de geschiedenis van de jazz als die van de klassieke muziek.
‘Symbiosis’ werd aanvankelijk geschreven voor symfonie-orkest, piano, fender rhodes, percussie, extra houtblazers en altsaxofoons. Na de opname uit 1974 werd het zelden nog uitgevoerd, soms in gedeelten. Tot pianist Glenn Corneille op het North Sea Jazz Festival 2001 delen uit ‘Symbiosis’ speelde, met pianotrio en strijkers. Dit optreden deed de Stichting Morfo Music besluiten de suite voor klassieke- en jazzmusici in een andere bezetting opnieuw uit te brengen, ditmaal voor pianotrio, vijf saxofoons, klein strijkersensemble en percussie. In 2006 werd begonnen met de opnames.
Het resultaat is opmerkelijk en een parel aan de ketting van de zogeheten ‘third stream’, een vorm van crossover die klassieke muziek en jazz aaneen rijgt. De pogingen daartoe zijn volop geslaagd. De muziek die toch al een open en toegankelijk karakter heeft, wordt vakkundig gemengd met naadloze overstapjes naar klassieke- en jazzy vormen. De piano van Joost Swart, die de plaats inneemt van de overleden Glenn Corneille, is een soort tamboer die voor de troepen uitloopt en met vaardige hand de traptreetjes van klassiek naar jazz en van jazz naar klassiek schoon veegt. Het saxofoonensemble Saxion V neemt een prominente rol in. Zijn klanken krijgen ragfijne ondersteuning van het Gustav Klimt String Quartet. Omgekeerd gebeurt dat echter ook. De strijkers krijgen werk voorgeschoteld, dat oorspronkelijk werd gearrangeerd voor klarinetten, fluiten, saxofoons en pianotrio. De arrangementen van Will Jasper en Rob Horsting klinken origineel en nieuw.
Waarmee de klassieker ‘Symbiosis’ nog toegankelijker is dan het origineel. De doorzichtige arrangementen van Jasper en Horsting maken deze muziek voor een breed publiek toegankelijk.
- Rinus van der Heijden
jazz magazine
29 september 2008
In een tijd waarin musici voor de zoveelste keer een brug proberen te slaan tussen klassieke muziek en jazz, is een opmerkelijk project nieuw leven ingeblazen. Al in 1974 bracht componist Claus Ogerman de vijfdelige suite ‘Symbiosis’ uit op plaat, waarop Bill Evans de plaats op de pianokruk innam en Phil Woods de altsaxofoonsectie aanvoerde. Het werk sloeg zodanig aan, dat het heden ten dage een cultstatus heeft verworven. Zowel in de geschiedenis van de jazz als die van de klassieke muziek.
‘Symbiosis’ werd aanvankelijk geschreven voor symfonie-orkest, piano, fender rhodes, percussie, extra houtblazers en altsaxofoons. Na de opname uit 1974 werd het zelden nog uitgevoerd, soms in gedeelten. Tot pianist Glenn Corneille op het North Sea Jazz Festival 2001 delen uit ‘Symbiosis’ speelde, met pianotrio en strijkers. Dit optreden deed de Stichting Morfo Music besluiten de suite voor klassieke- en jazzmusici in een andere bezetting opnieuw uit te brengen, ditmaal voor pianotrio, vijf saxofoons, klein strijkersensemble en percussie. In 2006 werd begonnen met de opnames.
Het resultaat is opmerkelijk en een parel aan de ketting van de zogeheten ‘third stream’, een vorm van crossover die klassieke muziek en jazz aaneen rijgt. De pogingen daartoe zijn volop geslaagd. De muziek die toch al een open en toegankelijk karakter heeft, wordt vakkundig gemengd met naadloze overstapjes naar klassieke- en jazzy vormen. De piano van Joost Swart, die de plaats inneemt van de overleden Glenn Corneille, is een soort tamboer die voor de troepen uitloopt en met vaardige hand de traptreetjes van klassiek naar jazz en van jazz naar klassiek schoon veegt. Het saxofoonensemble Saxion V neemt een prominente rol in. Zijn klanken krijgen ragfijne ondersteuning van het Gustav Klimt String Quartet. Omgekeerd gebeurt dat echter ook. De strijkers krijgen werk voorgeschoteld, dat oorspronkelijk werd gearrangeerd voor klarinetten, fluiten, saxofoons en pianotrio. De arrangementen van Will Jasper en Rob Horsting klinken origineel en nieuw.
Waarmee de klassieker ‘Symbiosis’ nog toegankelijker is dan het origineel. De doorzichtige arrangementen van Jasper en Horsting maken deze muziek voor een breed publiek toegankelijk.
- Rinus van der Heijden
Cd recensie Symbiosis - Jazzreview (USA)
Jazzreview, november 2008
Symbiosis. Now, here’s some jazz and classical fusion with flair that’s sure to appeal to jazz experimentalists everywhere. Expressive, harmonious horns, lively jazz piano, and an obvious sense of ownership all serve to label this album a winner.
Dutch pianist Joost Swart, the Gustav Klimt Quartet, and sax quintet Saxion V, on behalf of the Morfo Music Foundation, resurrect Symbiosis, a highly regarded milestone in jazz/classical fusion and first penned for piano trio and orchestra by Claus Ogerman in 1973. The work was first recorded by pianist Bill Evans in 1974 and became a true hard-to-find collector’s item.
The album, consisting of two movements is a real exercise in clear, pure energy in a laid-back jazz setting. Interestingly enough, Symbiosis was never recorded in full after Bill Evans’s recording of it until here. The original recording included a symphony orchestra (the New York Philharmonic, to be specific), four alto saxes led by Phil Woods, The Bill Evans Trio, and additional percussion and woodwinds. The newer version is a much smaller ensemble, consisting of five strings, five saxes, percussion, and piano trio. The resulting sound is quite refreshing on a more intimate level. There are satisfying runs and a very large presence.
If—and only if—you’re serious about intense, somewhat complicated runs and harmonies, Joost Swart and Co. get to what moves you, and they do so quickly and throughout.
- Ronald Jackson
Symbiosis. Now, here’s some jazz and classical fusion with flair that’s sure to appeal to jazz experimentalists everywhere. Expressive, harmonious horns, lively jazz piano, and an obvious sense of ownership all serve to label this album a winner.
Dutch pianist Joost Swart, the Gustav Klimt Quartet, and sax quintet Saxion V, on behalf of the Morfo Music Foundation, resurrect Symbiosis, a highly regarded milestone in jazz/classical fusion and first penned for piano trio and orchestra by Claus Ogerman in 1973. The work was first recorded by pianist Bill Evans in 1974 and became a true hard-to-find collector’s item.
The album, consisting of two movements is a real exercise in clear, pure energy in a laid-back jazz setting. Interestingly enough, Symbiosis was never recorded in full after Bill Evans’s recording of it until here. The original recording included a symphony orchestra (the New York Philharmonic, to be specific), four alto saxes led by Phil Woods, The Bill Evans Trio, and additional percussion and woodwinds. The newer version is a much smaller ensemble, consisting of five strings, five saxes, percussion, and piano trio. The resulting sound is quite refreshing on a more intimate level. There are satisfying runs and a very large presence.
If—and only if—you’re serious about intense, somewhat complicated runs and harmonies, Joost Swart and Co. get to what moves you, and they do so quickly and throughout.
- Ronald Jackson
Cd recensie Symbiosis - Gonzo (Circus) (BE)
Gonzo (Circus), nr. 87, 2008
Joost Swart, Saxion V & Gustav Klimt String Quartet
Symbiosis
(MORFO MUSIC/BERTUS)
Met een accuraat gevoel voor muziekgeschiedenis besloten Joost Swart (piano), het Saxion V-saxofoonkwintet en de strijkers van het Gustav Klimt String Quartet de handen in elkaar te slaan om het legendarische stuk ‘Symbiosis’ opnieuw op te nemen. Het door Claus Ogerman gecomponeerde werk vormt een schoolvoorbeeld van het zogeheten third stream-genre, waarin componisten jazz en klassieke muziek bijeenbrachten en dat vooral tijdens de jaren 1970 haar artistieke hoogtepunt kende. Het drie kwartier durende toondicht onderging niettemin eerst een eigentijdse bewerking van de hand van Will Jasper en Rob Horsting. Ze herschreven de partijen voor symfonieorkest naar een kleinere bezetting voor een groep van vijf blazers en vier strijkers, meer aansluitend bij de hedendaagse verwachtingen. De transformatie van ‘Symbiosis’ valt zonder meer geslaagd te noemen: deze nieuwe adaptatie klinkt een stuk natuurlijker en jazzier, wat natuurlijk ook niet in het minst te danken valt aan het uitstekende vakmanschap van de uitvoerende musici. De aantrekkelijke cd ‘Symbiosis’ biedt dan ook een welkome herinterpretatie van een haast vergeten stuk, een niet geringe verdienste.
(www.morfomusic.com)
(jv)
Joost Swart, Saxion V & Gustav Klimt String Quartet
Symbiosis
(MORFO MUSIC/BERTUS)
Met een accuraat gevoel voor muziekgeschiedenis besloten Joost Swart (piano), het Saxion V-saxofoonkwintet en de strijkers van het Gustav Klimt String Quartet de handen in elkaar te slaan om het legendarische stuk ‘Symbiosis’ opnieuw op te nemen. Het door Claus Ogerman gecomponeerde werk vormt een schoolvoorbeeld van het zogeheten third stream-genre, waarin componisten jazz en klassieke muziek bijeenbrachten en dat vooral tijdens de jaren 1970 haar artistieke hoogtepunt kende. Het drie kwartier durende toondicht onderging niettemin eerst een eigentijdse bewerking van de hand van Will Jasper en Rob Horsting. Ze herschreven de partijen voor symfonieorkest naar een kleinere bezetting voor een groep van vijf blazers en vier strijkers, meer aansluitend bij de hedendaagse verwachtingen. De transformatie van ‘Symbiosis’ valt zonder meer geslaagd te noemen: deze nieuwe adaptatie klinkt een stuk natuurlijker en jazzier, wat natuurlijk ook niet in het minst te danken valt aan het uitstekende vakmanschap van de uitvoerende musici. De aantrekkelijke cd ‘Symbiosis’ biedt dan ook een welkome herinterpretatie van een haast vergeten stuk, een niet geringe verdienste.
(www.morfomusic.com)
(jv)
Cd recensie Symbiosis - HVT
Hifi Video Test Magazine,
juli/augustus 2008
In 1973 schreef Claus Ogerman de vijfdelige suite 'Symbiosis' voor (jazz)piano en orkest. Een interessante poging om klassiek en jazz met elkaar te verbinden, iets dat al ettelijke malen was geprobeerd maar nooit echt van de grond kwam. Door het briljante spel van Bill Evans trok het stuk wel aandacht en kreeg het waardering, maar echt repertoire hield het ook weer niet.
Pianist Joost Swart blaast het nieuw leven in, door 'Symbiosis' met een wat ingetogener bezetting opnieuw op te nemen. Hij doet het met een jazztrio (met bassist Ruud Vleij en drummer Gijs Dijkhuizen), een vijftal saxofonisten (Will Jasper, Jorg Kaaij, Paul van Batenburg, Ad Colen en Juan Martinez), een strijkkwartet (het Gustav Klimt String Quartet) en toegevoegde percussie.
Het resultat mag er zijn: mooie muziek, soms ronduit spannend, waarin het jazzgehalte iets groter is dan in het origineel. De samenklanken van de strijkers en de saxofoons zijn warm en elegant, Swarts eigen pianospel is afwisselend briljant en sfeervol. Het CD-project is opgedragen aan de jong overleden pianist Glenn Corneile (1970-2005).
- René de Cocq
juli/augustus 2008
In 1973 schreef Claus Ogerman de vijfdelige suite 'Symbiosis' voor (jazz)piano en orkest. Een interessante poging om klassiek en jazz met elkaar te verbinden, iets dat al ettelijke malen was geprobeerd maar nooit echt van de grond kwam. Door het briljante spel van Bill Evans trok het stuk wel aandacht en kreeg het waardering, maar echt repertoire hield het ook weer niet.
Pianist Joost Swart blaast het nieuw leven in, door 'Symbiosis' met een wat ingetogener bezetting opnieuw op te nemen. Hij doet het met een jazztrio (met bassist Ruud Vleij en drummer Gijs Dijkhuizen), een vijftal saxofonisten (Will Jasper, Jorg Kaaij, Paul van Batenburg, Ad Colen en Juan Martinez), een strijkkwartet (het Gustav Klimt String Quartet) en toegevoegde percussie.
Het resultat mag er zijn: mooie muziek, soms ronduit spannend, waarin het jazzgehalte iets groter is dan in het origineel. De samenklanken van de strijkers en de saxofoons zijn warm en elegant, Swarts eigen pianospel is afwisselend briljant en sfeervol. Het CD-project is opgedragen aan de jong overleden pianist Glenn Corneile (1970-2005).
- René de Cocq
Cd recensie Symbiosis - Ntb Muziekwereld
Ntb - Muziekwereld nr. 2 - 2008
Joost Swart/Saxion V/Gustav Klimt String Quartet
Symbiosis
Morfo Music MMCD 01
Saxofoonensemble Saxion V, pianist Joost Swart en het Gustav Klimt Strijkkwartet werpen een nieuw en verassend licht op Claus Ogermans Symbiosis. Dit symfonische werk uit de Third stream movement wordt door velen gezien als een mijlpaal in de cross-over tussen jazz en klassiek. Symbiosis, oorspronkelijk geschreven voor symfonieorkest en pianotrio, werd in 1974 voor het eerst (en voor zover bekend ook voor het laatst) op de plaat gezet. Aan de piano zat de inmiddels legendarische jazzpianist Bill Evans.
De uitvoering op deze plaat is veel kleinschaliger, hierdoor worden de melodische en harmonische structuur van het stuk veel helderder. Daarnaast is de interpretatie veel meer op jazz gericht waardoor het stuk een nieuwe 'smaak' krijgt.
Onnodig te zeggen dat de topcast waarmee dit album is opgenomen geen enkele moeite heeft met de vertolking en interpretatie van dit symfonische stuk.
We kunnen spreken van een geslaagde 2008 up-date/follow-up.
Joost Swart/Saxion V/Gustav Klimt String Quartet
Symbiosis
Morfo Music MMCD 01
Saxofoonensemble Saxion V, pianist Joost Swart en het Gustav Klimt Strijkkwartet werpen een nieuw en verassend licht op Claus Ogermans Symbiosis. Dit symfonische werk uit de Third stream movement wordt door velen gezien als een mijlpaal in de cross-over tussen jazz en klassiek. Symbiosis, oorspronkelijk geschreven voor symfonieorkest en pianotrio, werd in 1974 voor het eerst (en voor zover bekend ook voor het laatst) op de plaat gezet. Aan de piano zat de inmiddels legendarische jazzpianist Bill Evans.
De uitvoering op deze plaat is veel kleinschaliger, hierdoor worden de melodische en harmonische structuur van het stuk veel helderder. Daarnaast is de interpretatie veel meer op jazz gericht waardoor het stuk een nieuwe 'smaak' krijgt.
Onnodig te zeggen dat de topcast waarmee dit album is opgenomen geen enkele moeite heeft met de vertolking en interpretatie van dit symfonische stuk.
We kunnen spreken van een geslaagde 2008 up-date/follow-up.
Cd recensie Symbiosis - Draai om je oren
Draai om je oren,
31 maart 2008
Joost Swart / Saxion V / Gustav Klimt String Quartet - 'Symbiosis - The Music Of Claus Ogerman' (Morfo Music, 2008)
Morfo Music, een in 2004 door de saxofonisten Jorg Kaaij en Juan Martinez opgerichte stichting, heeft zichzelf ten doel gesteld muzikaal belangwekkende projecten en artiesten te willen promoten. Ook wil de stichting de communicatie over en weer met andere kunstvormen bevorderen, zoals woord, beeld en muziek. Dat Morfo Music met dit ambitieus geformuleerd beleid niet de weg van de minste weerstand wenst te bewandelen, bewijst zij met deze eerste release: 'Symbiosis – The Music Of Claus Ogerman'.
Dit project vormt een eigentijdse bewerking van het in 1974 uitgebrachte 'Symbiosis'. Het origineel werd indertijd door Claus Ogerman geschreven voor het pianotrio van Bill Evans (met bassist Eddie Gomez en drummer Marty Morell) plus een symfonieorkest, aangevuld met vier altsaxofoons, extra houtblazers en percussie.
Het nu uitgebrachte nieuwe project - je mag het mijns inziens gerust zo noemen - is een door saxofonist Will Jasper samen met arrangeur Rob Horsting gemaakte bewerking van de originele partituur, speciaal gemaakt dit keer voor Saxion V. Dit ensemble, een saxofoonkwintet zoals de naam al doet vermoeden, bestaat uit de tenorsaxofonisten Paul van Batenburg en Ad Colen, de altsaxofonisten Will Jasper en Jorg Kaaij en baritonsaxofonist Juan Martinez. Een bezetting die is te vergelijken met de traditionele saxofoonsectie, die we kennen uit de bigbands.
De strijkerspartijen voor orkest zijn door Jasper en Horsting teruggebracht tot vijf stemmen, die we terug vinden in het Gustav Klimt Strijkkwartet, aangevuld met contrabassist Clemens van der Feen. Uiteraard kon een ritmesectie niet ontbreken met bassist Ruud Vleij, drummer Gijs Dijkhuizen en percussionist Mike Schäperclaus. De echte solist in 'Symbiosis' is pianist Joost Swart.
Een goed oordeel over het nieuwe arrangement verkrijg je het beste wanneer je de oorspronkelijke uitvoering eerst meerdere keren draait en daarna deze nieuwe setting, waarbij direct opvalt dat Saxion V in déze uitvoering van 'Symbiosis' een sterker accent aan de sax, met solistische vrijheid en communicatie over en weer, heeft gegeven. De ruimte die de nieuwe versie van 'Symbiosis' voor improvisatie biedt, wordt in tegenstelling tot het origineel niet alleen benut voor de piano-improvisaties van Swart, maar ook voor een aantal solistische bijdragen vanuit het saxofoonkwintet.
In vergelijking met de originele versie uit 1974, komt deze nieuwe bewerking veel minder zwaar over. Ze is als het ware veel minder compact, waardoor de melodische en harmonische structuur beter tot haar recht lijkt te komen. Net als in het origineel is het nieuwe 'Symbiosis' uit vijf lange stukken samengesteld, onderverdeeld in twee movements.
Morfo Music is erin geslaagd, zonder het originele werk geweld aan te doen, om 'Symbiosis' transparant te doen uitvoeren, met schitterende melodische en harmonische structuren. De luisteraar wordt constant in verschillende gemoedstoestanden gemanoeuvreerd en dit project doet ook regelmatig aan het werk van Gil Evans denken. Hulde voor deze eersteling!
- Rolf Polak
31 maart 2008
Joost Swart / Saxion V / Gustav Klimt String Quartet - 'Symbiosis - The Music Of Claus Ogerman' (Morfo Music, 2008)
Morfo Music, een in 2004 door de saxofonisten Jorg Kaaij en Juan Martinez opgerichte stichting, heeft zichzelf ten doel gesteld muzikaal belangwekkende projecten en artiesten te willen promoten. Ook wil de stichting de communicatie over en weer met andere kunstvormen bevorderen, zoals woord, beeld en muziek. Dat Morfo Music met dit ambitieus geformuleerd beleid niet de weg van de minste weerstand wenst te bewandelen, bewijst zij met deze eerste release: 'Symbiosis – The Music Of Claus Ogerman'.
Dit project vormt een eigentijdse bewerking van het in 1974 uitgebrachte 'Symbiosis'. Het origineel werd indertijd door Claus Ogerman geschreven voor het pianotrio van Bill Evans (met bassist Eddie Gomez en drummer Marty Morell) plus een symfonieorkest, aangevuld met vier altsaxofoons, extra houtblazers en percussie.
Het nu uitgebrachte nieuwe project - je mag het mijns inziens gerust zo noemen - is een door saxofonist Will Jasper samen met arrangeur Rob Horsting gemaakte bewerking van de originele partituur, speciaal gemaakt dit keer voor Saxion V. Dit ensemble, een saxofoonkwintet zoals de naam al doet vermoeden, bestaat uit de tenorsaxofonisten Paul van Batenburg en Ad Colen, de altsaxofonisten Will Jasper en Jorg Kaaij en baritonsaxofonist Juan Martinez. Een bezetting die is te vergelijken met de traditionele saxofoonsectie, die we kennen uit de bigbands.
De strijkerspartijen voor orkest zijn door Jasper en Horsting teruggebracht tot vijf stemmen, die we terug vinden in het Gustav Klimt Strijkkwartet, aangevuld met contrabassist Clemens van der Feen. Uiteraard kon een ritmesectie niet ontbreken met bassist Ruud Vleij, drummer Gijs Dijkhuizen en percussionist Mike Schäperclaus. De echte solist in 'Symbiosis' is pianist Joost Swart.
Een goed oordeel over het nieuwe arrangement verkrijg je het beste wanneer je de oorspronkelijke uitvoering eerst meerdere keren draait en daarna deze nieuwe setting, waarbij direct opvalt dat Saxion V in déze uitvoering van 'Symbiosis' een sterker accent aan de sax, met solistische vrijheid en communicatie over en weer, heeft gegeven. De ruimte die de nieuwe versie van 'Symbiosis' voor improvisatie biedt, wordt in tegenstelling tot het origineel niet alleen benut voor de piano-improvisaties van Swart, maar ook voor een aantal solistische bijdragen vanuit het saxofoonkwintet.
In vergelijking met de originele versie uit 1974, komt deze nieuwe bewerking veel minder zwaar over. Ze is als het ware veel minder compact, waardoor de melodische en harmonische structuur beter tot haar recht lijkt te komen. Net als in het origineel is het nieuwe 'Symbiosis' uit vijf lange stukken samengesteld, onderverdeeld in twee movements.
Morfo Music is erin geslaagd, zonder het originele werk geweld aan te doen, om 'Symbiosis' transparant te doen uitvoeren, met schitterende melodische en harmonische structuren. De luisteraar wordt constant in verschillende gemoedstoestanden gemanoeuvreerd en dit project doet ook regelmatig aan het werk van Gil Evans denken. Hulde voor deze eersteling!
- Rolf Polak
Cd recensie Symbiosis - Jazzflits
Jazzflits, 6e jaargang, nr.95
7 april 2008
‘Symbiosis’ is een compositie van Claus Ogerman voor symfonieorkest en pianotrio uit 1973. Het stuk is in 1974 op de plaat gezet met Bill Evans aan de piano. Vervolgens is het tot 2001 nooit meer uitgevoerd. Toen voerde pianist Glenn Corneille gedeelten van dit vijfdelige werk uit, gearrangeerd voor zijn trio en een strijkkwartet. In 2004 ging het saxofoonkwintet Saxion V ermee aan de slag.
Het werk werd door Will Jasper en Rob Horsting bewerkt voor vijf saxofoons, pianotrio, een strijkkwartet en percussie. Het vernieuwde stuk beleefde een jaar later zijn première op het North Sea Jazz Festival. Nu is de gehele compositie, in de nieuwe orkestratie, op cd verschenen.
De pianist van Saxion V, Joost Swart, heeft de pianopartij voor zijn rekening genomen. Hij komt regelmatig naar voren. Ogerman schreef de compositie destijds immers voor pianist Bill Evans. In de nieuwe orkestratie is meer ruimte gemaakt voor improvisatie. Zo soleert tenorsaxofonist Ad Colen in het eerste deel. Jorg Kaaij speelt solo op sopraansax in het vierde deel. De muziek is welluidend en warm. Door de kleinere bezetting is het geheel ook minder massaal. Bij het mengen van het houtgeluid van de saxen met dat van de strijkers, is een mooie eenheid gecreëerd.
Het eerste deel begint met gedragen trage akkoorden die verwachtingen oproepen. Al gauw klimt de muziek onder leiding van de piano naar een hoger en spannender niveau en ontwikkelt zich een samenspel tussen de jazzblazers en de klassieke strijkers. Joost Swart en Ad Colen soleren. Colen speelt hier lenig en zelfverzekerd. Zoals het hoort in deze compositie. In het tweede deel wordt heel strak door blazers en strijkers gespeeld. Bijna zonder swing, maar door de lange ademende lijnen en de rustige percussie is het toch opwindend. Dat kunststukje wordt nog eens uitgevoerd in het derde deel. In het gedragen vierde deel vertelt Jorg Kaaij op zijn sopraansax een mooi verhaal, begeleid door Joost Swart op piano. In het laatste deel wordt alles nog eens op zijn plek gezet en werkt de muziek langzaam naar de eindconclusie.
Resumerend kan gezegd worden dat ‘Symbiosis’ een geslaagd voorbeeld is van het samengaan van klassiek en jazz. Met wederzijds respect is hier een harmonieus geheel ontstaan.
- Hessel Fluitman
7 april 2008
‘Symbiosis’ is een compositie van Claus Ogerman voor symfonieorkest en pianotrio uit 1973. Het stuk is in 1974 op de plaat gezet met Bill Evans aan de piano. Vervolgens is het tot 2001 nooit meer uitgevoerd. Toen voerde pianist Glenn Corneille gedeelten van dit vijfdelige werk uit, gearrangeerd voor zijn trio en een strijkkwartet. In 2004 ging het saxofoonkwintet Saxion V ermee aan de slag.
Het werk werd door Will Jasper en Rob Horsting bewerkt voor vijf saxofoons, pianotrio, een strijkkwartet en percussie. Het vernieuwde stuk beleefde een jaar later zijn première op het North Sea Jazz Festival. Nu is de gehele compositie, in de nieuwe orkestratie, op cd verschenen.
De pianist van Saxion V, Joost Swart, heeft de pianopartij voor zijn rekening genomen. Hij komt regelmatig naar voren. Ogerman schreef de compositie destijds immers voor pianist Bill Evans. In de nieuwe orkestratie is meer ruimte gemaakt voor improvisatie. Zo soleert tenorsaxofonist Ad Colen in het eerste deel. Jorg Kaaij speelt solo op sopraansax in het vierde deel. De muziek is welluidend en warm. Door de kleinere bezetting is het geheel ook minder massaal. Bij het mengen van het houtgeluid van de saxen met dat van de strijkers, is een mooie eenheid gecreëerd.
Het eerste deel begint met gedragen trage akkoorden die verwachtingen oproepen. Al gauw klimt de muziek onder leiding van de piano naar een hoger en spannender niveau en ontwikkelt zich een samenspel tussen de jazzblazers en de klassieke strijkers. Joost Swart en Ad Colen soleren. Colen speelt hier lenig en zelfverzekerd. Zoals het hoort in deze compositie. In het tweede deel wordt heel strak door blazers en strijkers gespeeld. Bijna zonder swing, maar door de lange ademende lijnen en de rustige percussie is het toch opwindend. Dat kunststukje wordt nog eens uitgevoerd in het derde deel. In het gedragen vierde deel vertelt Jorg Kaaij op zijn sopraansax een mooi verhaal, begeleid door Joost Swart op piano. In het laatste deel wordt alles nog eens op zijn plek gezet en werkt de muziek langzaam naar de eindconclusie.
Resumerend kan gezegd worden dat ‘Symbiosis’ een geslaagd voorbeeld is van het samengaan van klassiek en jazz. Met wederzijds respect is hier een harmonieus geheel ontstaan.
- Hessel Fluitman
Cd recensie Symbiosis - Eindhovens Dagblad
Eindhovens Dagblad,
15 mei 2008
De ’derde stroom’-muziek blijft een lastige richting. Het is jazz en klassiek en ook weer niet.
Symbiosis (1974), geschreven door Claus Ogerman voor Bill Evans en een symfonieorkest, geldt als een hoogtepunt in de ’third stream’.
Het saxofoonkwartet Saxion V heeft de veelgeprezen cross-overcompositie herschreven voor kleinere bezetting, met onder meer het Gustav Klimt String Quartet en pianist Joost Swart als solist.
De nadruk ligt meer op de saxofoonsectie en er is meer ruimte voor improvisatie, zoals de fraaie sopraansolo van Jorg Kaaij.
Het geheel klinkt transparanter en minder zwaar. Iets meer jazzy zelfs, hoewel de vijf lange ’movements’ ook enkele langgerekte, droge delen bevatten die én niet swingen én niet spannend willen worden. (ip)
15 mei 2008
De ’derde stroom’-muziek blijft een lastige richting. Het is jazz en klassiek en ook weer niet.
Symbiosis (1974), geschreven door Claus Ogerman voor Bill Evans en een symfonieorkest, geldt als een hoogtepunt in de ’third stream’.
Het saxofoonkwartet Saxion V heeft de veelgeprezen cross-overcompositie herschreven voor kleinere bezetting, met onder meer het Gustav Klimt String Quartet en pianist Joost Swart als solist.
De nadruk ligt meer op de saxofoonsectie en er is meer ruimte voor improvisatie, zoals de fraaie sopraansolo van Jorg Kaaij.
Het geheel klinkt transparanter en minder zwaar. Iets meer jazzy zelfs, hoewel de vijf lange ’movements’ ook enkele langgerekte, droge delen bevatten die én niet swingen én niet spannend willen worden. (ip)